Recenzje | Portal Teatralny.pl

Jesteś tutaj:

Wyspa Jadłonomia, reż. Maciej Podstawny, teatrgaleria STUDIO im. S. I. Witkiewicza w Warszawie

Por, soczewica i stara szklarnia

To nie pierwsze przedstawienie Macieja Podstawnego i Doroty Kowalkowskiej dla dzieci i młodzieży. Wałbrzyski tandem wspomagany scenariuszowo przez Jana Czaplińskiego znakomicie się w warszawskim krajobrazie teatralnym odnalazł.

Książę Niezłomny, reż. Małgorzata Warsicka, Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie

Zuzanna Berendt

Recenzje

Hymn dla pokoju, nie dla bohaterów

Byłoby wspaniale, gdyby przedstawienie Warsickiej mogło dojrzewać w kontakcie z publicznością, a obecni na scenie artyści pozostali czujni wobec sensów jakie wytwarza tekst Słowackiego.

Miejsce, w którym nic nie jest stracone, reż. Katarzyna Baraniecka, Teatr Kombinat

Henryk Mazurkiewicz

Recenzje

Zamek Nadziei

Mam nadzieję, że „Impart Dzieciom” stanie się przestrzenią dla licznych inicjatyw offowych.

Sen srebrny Salomei, reż. Piotr Cieplak, Teatru Modrzejewskiej w Legnicy

Magda Piekarska

Recenzje

Szarzy ludzie, krwawy los

Aktorzy Modrzejewskiej znakomicie wygrywają balans między dystansem wobec swoich postaci a zaangażowaniem, tak jakby wchodzili w swoich bohaterów połowicznie, jedną nogą, jednocześnie bacznie im się przyglądając.

Dekalog, reż. Wojciech Faruga, Teatr Narodowy w Warszawie

Malwina Głowacka

Recenzje

Dekalog bez metafizyki

Dekalog pozbawiony metafizyki zamienia się w serię obyczajowych, publicystycznych historyjek.

Ślimak i Lew, czyli bajka o Niedźwiadku, Smoku, Pani Królik, Rycerzu, Mrówce, Dinozaurze, pięciu Jaszczurkach, Fenku, Stworkach i Magicznym Prostokącie, reż. Artur Romański, Teatr Animacji w Poznaniu

Juliusz Tyszka

Recenzje

Najmłodsza dramaturgia nadchodzi!

Obecne na widowni poznańskiego Teatru Animacji dzieci oraz ich opiekunowie i opiekunki obejrzeli prapremierową inscenizację tekstu Leonarda Delimaty pod tytułem Ślimak i Lew.

Marat/Sade, reż. Marcin Liber, Wrocławski Teatr Współczesny

Mirosław Kocur

Recenzje

Jet lag

Śmierć Marata w finale wrocławskiego spektaklu nie staje się wydarzeniem traumatycznym, a jest tylko banalnym i pustym, choć pięknie zainscenizowanym widowiskiem.

Aria di potenza, reż. Krystian Lada, Studio teatrgaleria w Warszawie

Magdalena Figzał-Janikowska

Recenzje

Opera, polityka, płeć

Aria di potenza Krystiana Lady to brawurowa mieszanka opery i performansu politycznego, która pokazuje, że związki między tymi dwiema sferami są nie tylko znacznie głębsze, niż nam się wydaje, ale też historycznie uwarunkowane.